نگاهی به کنسرت اخیر «کاکوبند» در سالن میلاد نمایشگاه بین‌المللی تهران
انگار واقعیت دارد


[ آرش افشار - منتقد ]


از اولین روزهایی که آلبوم نخست کاکوبند به نام «دعوت» منتشر شد، این سؤال برای بسیاری از شنوندگان آن وجود داشت که مگر تولید اثری در این حدود و با این کیفیت در ایران ممکن است؟ پاسخ این بود که بله! سلیقه، دقت و وسواس -البته در کنار دانش و مهارت کافی- می‌تواند به خروجی استاندارد منتهی شود و فراتر از آن، یک اثر موسیقایی داخلی با رعایت معیارهای جهانی، برای مخاطب غیرایرانی هم قابل شنیدن خواهد بود.
 
اما سؤال دیگر این بود که «دعوت» که سال‌ها وقت صرف آن شده تا به این کیفیت برسد، در اجرای زنده چگونه خواهد بود و آیا «کاکوبند» روی صحنه هم می‌تواند پاسخ‌گوی ذوق سخت‌پسندانی باشد که اجرای استودیویی از شکاف‌های ریز غربال‌شان گذشته است؟
 
این نوشته در واقع پاسخی به این سؤال است و البته جواب آن هم قاطع است و کوتاه: بله!
 
آن‌چه در کنسرت کاکوبند می‌بینید و می‌شنوید، ممکن است به‌نظرتان غیرقابل‌باور بیاید. حتی ممکن است یک لحظه تردید کنید که آیا واقعاً روی یکی از صندلی‌های سالن میلاد نمایشگاه نشسته‌ا‌ید که کنسرت‌های پیش از این هم در آن برگزار شده‌ است؟
 
اما همه‌چیز واقعیت دارد. در همین سالن می‌شود چنین کیفیت صدایی را تجربه کرد. می‌شود نورپردازی حرفه‌ای و درست و در تطبیق کامل با موسیقی را دید. می‌شود با تصویرهایی در پس‌زمینه‌ مواجه شد که بسیار هوشمندانه و با بهترین وضعیت کیفی، طراحی و اجرا شده‌اند و...
 
اما گذشته از نکات فنی، اجرای گروه هم چشم‌گیر است. نوازندگی و خوانندگی کاکوبند در کنسرت، نمره‌ی قبولی می‌گیرد و علاوه بر آن، آهنگ‌های این گروه قابلیت‌های ویژه‌ی خود برای اجرای زنده را به رخ می‌کشند. این وجه دیگری از کاکوبند است که لذتی مضاعف به مخاطبان‌اش می‌بخشد. همان‌طور که کاور آلبوم، تیزرها و موزیک‌ویدئوی این گروه همه نشان از فکرشدگی دارند، به‌نظر می‌رسد در زمان ساخت و پرداخت آهنگ‌ها به قابلیت‌های لازم برای اجرای زنده هم فکر شده و هم‌چنان همه‌چیز بر اساس یک برنامه‌ی مدوّن پیش می‌رود. این سرسری و اتفاقی‌نبودن، مخاطب را متوجه احترام سازندگان به گوش و هوش او می‌کند و این درست همان چیزی است که لذتی دوچندان را به او می‌دهد.
 
در طول کنسرت، حال همه خوب است و در پایان هم می‌شود رضایت را در چهره‌های مخاطبان دید. کاکوبند با استفاده از آوا، بدون آن‌که کلماتی روشن یا کلامی معنی‌دار در آن باشد، ذوق عمومی شنونده‌ی ایرانی را -که خواننده را جزئی لازم از یک قطعه‌ی موسیقی می‌پندارد- راضی نگه می‌دارد و در عین حال، هوشمندانه از انتقال پیامی مشخص یا مفاهیمی که می‌تواند مورد توافق همه نباشد، کناره می‌گیرد. تنوع حسی و ریتمی قطعات و استفاده از فضاهایی که در عین آشنایی برای مخاطبان، تازگی‌های لازم را هم دارند، عامل دیگری است که حاضران را در طول اجرا همراه و خرسند می‌کند.
 
اما توفیق کاکوبند در آلبوم «دعوت» و اجراهای زنده، پیام‌ دلگرم‌کننده‌ای هم برای دست‌اندرکاران موسیقی دارد. آن‌ها که بر خلاف جریان رایج در موسیقی ایران، به کاری جدی و سطح بالا مشغول‌اند، اغلب نگرانی‌هایی درباره‌ی ابعاد تجاری کار و استقبال مخاطبان دارند. آن‌چه برای کاکوبند اتفاق افتاد، نشان می‌دهد که با کار خوب و برنامه‌ی درست می‌شود شکل‌های بهتری از موسیقی را هم به گوش مردم رساند.
تاریخ انتشار : سه شنبه 12 بهمن 1395 - 12:06

دیدگاه‌ها

سه شنبه 12 بهمن 1395 - 15:41

:-) OK !

چهارشنبه 13 بهمن 1395 - 10:52

عالی هستن

چهارشنبه 13 بهمن 1395 - 11:05

من که متوجه نشدم چی میخونن..

چهارشنبه 13 بهمن 1395 - 11:16

مزخرفترین نوع موزیشنن اینا

چهارشنبه 13 بهمن 1395 - 11:16

کارشون فوقالعادس

چهارشنبه 13 بهمن 1395 - 11:16

ملتو اسکول میکنن پول میگیرن ... دمشون گرم

چهارشنبه 13 بهمن 1395 - 11:52

یه زمانی موسیقی ایران کسانی مثل شجریان و ناظری وسراج داشت.
اما الان چی؟کاکوبند.
قرار نیستش که ایرانی سلیقه ش رو با سلیقه ی مردم کشورای دیگه تطابق بده.ما کامل ترین مدل موسیقی رو داریم.هیچ جای دنیا هیچ خواننده ای نمیتونه مثل خواننده ی ایرانی با این سرعت بین نت ها جابجا بشه(همون تحریر خودمون).هیچ کلامی مثل شعر شعرای ایرانی نمیتونه روح انسان رو حتی در بدترین شرایط تسکین بده. فقط به دلیل اینکه به سلیقه ی خیلی از خارجیا نمیخوره و گوششون به این موسیقی عادت نداره تو جشنواره های جهانی حرفی برای گفتن نداریم.بهتر نیست به جای اینکه به فکر خارج شدن از حیطه ی موسیقی ایرانی بشیم به سبک خودمون نوآوری بکنیم؟بهتر نیست از شیوه ی افرادی مثل استاد علیرضا قربانی و استاد همایون شجریان و به تازگی آقای حجت اشرف زاده و گروه های چارتار و پالت و... پیروی بشه؟

جمعه 15 بهمن 1395 - 14:43
یک کاربر سایت موسیقی ما

اینکه ما کاملترین مدل موسیقیو داریم رو کی گفته دقیقن؟
همون قضیه «هنر نزد ایرانیان است و بس» بود دیگه؟

2.190.180.145
چهارشنبه 13 بهمن 1395 - 13:44

اینا هم تیپشون نامفهومه هم خوندنشون

چهارشنبه 13 بهمن 1395 - 13:44

اونایی ک نمیتونن آهنگای این گروهو درک کنن یا ب هر دلیلی نمیپسندن و سلیقشون نیست حداقل توهین نکنن...

پنجشنبه 14 بهمن 1395 - 11:33

اینا چرا مث ادم لباس نمیپوشن

پنجشنبه 14 بهمن 1395 - 11:33

کارشون عالیه

پنجشنبه 14 بهمن 1395 - 11:33

خیلی مضحکه هم آهنگاشون ، هم ظاهرشون ، چرا اینطوری میشه موسیقی ، یا صداهای تقلیدیو تکراری ، یا نوحه ، اینا هم نهایت مسخرگین

پنجشنبه 14 بهمن 1395 - 11:33

قصد بی احترامی ندارم ولی واقعا نامفهوم خوندن چه دلیلی میتونه داشته باشه یا قراره چه چیزی به موسیقی ایران اضافه بشه !! به نظرم متفاوت هستن ولی خلاق نه

پنجشنبه 14 بهمن 1395 - 11:33

در يك جامعه براى هرسليقه اى. موسيقى توليد ميشه. تفكرشخصى ياسليقه هركسى. محترمه. نبايد به ديگران بى احترامى كار. دوستان عزيز برادران صرافى مهر از باسابقه هاى موسيقى پاپ كشور هستن. براى خودشون سبك ابدا كردن. باتوجه به استانداردهاى جهانى. نوآورى. درموسيقى.

پنجشنبه 14 بهمن 1395 - 11:33

سیاره ی من واقعا کار محشریه

پنجشنبه 14 بهمن 1395 - 11:33

سه ترک اول البومشون عام پسند بود. سه ترک دوم یکم خاصتر بود اما ترک اخر سیاره ی من فوق العاده بود. میتونه بهترین البوم تلفیقی سال نود و چهار بشه

شنبه 16 بهمن 1395 - 08:52

پوست پسته مهمتر از مغز پسته است؟؟؟؟

افزودن یک دیدگاه جدید

محتوای این فیلد خصوصی است و به صورت عمومی نشان داده نخواهد شد.

Plain text

  • هیچ تگ HTML ی مجاز نیست.
  • آدرس صفحات وب و آدرس‌های پست الکترونیکی بصورت خودکار به پیوند تبدیل می‌شوند.
  • خطوط و پاراگراف‌ها بطور خودکار اعمال می‌شوند.
CAPTCHA
This question is for testing whether or not you are a human visitor and to prevent automated spam submissions.