برای سالمرگ شاعری که عشق را و شعر را زندگی کرد
تو از معابد مشرق‌زمین عظیم‌تری

[ حسین غیاثی - ترانه‌سرا ]

 
شاعر شنیدنی است. حسین منزوی جان غزل معاصر است. مردی که شاعرانه زندگی کرد؛ شاعرانه نه به معنای عرف -که تصویر رمانتیکی از زندگی شاعرانه دارند- به این معنا که از تمام اتفاقات دور و برش با فاصله‌ای رازآلود و تفاوتی عمیق زندگی می‌کرد.
 
برخی برای اینکه او را تحسین کنند، شعرش را از شخصیت‌اش جدا می‌کنند؛ به این بهانه که یکی از این دو برایشان ناخوشایند است. من می‌گویم غزل منزوی آن‌جا که زندگی او است، تأثیرگذارترین لحظه را خلق می‌کند. جایی که از خودش می‌گوید، از زندگی‌اش می‌گوید، از برادرش می‌گوید و در نهایت، از گلوگاه شعرش که به نفس عشق بند است؛ به واقعیت اولین دیدار:
 
تو از معابد مشرق‌زمین عظیم‌تری
کنون شکوه تو و بهت من تماشایی‌ست
 
چند سال پیش مستندی از زندگی او می‌دیدم و حیرت‌آور بود که شاعران شهرش چگونه از او می‌گریختند و به او می‌آویختند. از گلایه‌هایش که می‌گویند، به این فکر می‌کنم که چه باید می‌کرد؟ در مقابل جامعه‌ای که برابر هنرش سر تعظیم فرود نیاورده بود، چه باید می‌کرد، جز دوری و گلایه؟ چه باید می‌بود جز آن‌چه که بود؟ از دور، چون شکوه معابد مشرق‌زمین می‌دیدم‌اش و به این فکر می‌کردم که این مرد دارد کجا و با چه نگاه و شرایطی به زندگی‌اش ادامه می‌دهد.
 
هر روز داستان‌های تازه‌ای از او می‌شنوم که خاصیت او است؛ نه غمگین می‌شوم و نه خوشحال. باور می‌کنم که شعر زندگی او است؛ که این فیلم رئال را خودش نوشته، خودش کارگردانی کرده و خودش بازی کرده است. فیلم‌نامه‌ای با پایانی باز که قلب عاشقش را غافلگیر می‌کند.
 
و نهایتاً باید بنویسم که در مجال یک یادداشت، حتی نظر دادن در مورد شعر منزوی -که شعور است و پلی معلق بدون طناب بین زبان و نگاه کلاسیک و مدرنیته- روا نیست، چه برسد به تحلیل شعرش.
 
همیشه وقتی که از خواندن شعری از «منزوی بزرگ» فارغ می‌شوم، این دو بیت را زمزمه می‌کنم که سال‌ها پیش نوشته بودم:
 
من آن جنون بلندم که مثنوی نشدم
تو شمس‌وار دمیدی و «مولوی» نشدم
«ردای شعله به تن» دست از سرم بردار
«حسین» بودم و افسوس «منزوی» نشدم
تاریخ انتشار : سه شنبه 19 اردیبهشت 1396 - 16:38

دیدگاه‌ها

سه شنبه 30 خرداد 1396 - 23:37

چه سرنوشت غم انگیزی که کرم کوچک ابریشم تمام عمر قفس میبافت ولی به فکر پریدن بود.

دوشنبه 12 تیر 1396 - 22:26

به راستی در دوره معاصر نمونه بارز این که می‌گویند اگر شاعری شعر خود را زندگی کرده باشد و شعرش از دل برآید لاجرم بر دل نشیند همین حسین جان منزویست

افزودن یک دیدگاه جدید

محتوای این فیلد خصوصی است و به صورت عمومی نشان داده نخواهد شد.

Plain text

  • هیچ تگ HTML ی مجاز نیست.
  • آدرس صفحات وب و آدرس‌های پست الکترونیکی بصورت خودکار به پیوند تبدیل می‌شوند.
  • خطوط و پاراگراف‌ها بطور خودکار اعمال می‌شوند.
CAPTCHA
This question is for testing whether or not you are a human visitor and to prevent automated spam submissions.